بدين سان رويارويى ميان دستگاه قدرت عبّاسى و جنبش مكتبى به اوج خود رسيد و اگر آن راز ( قيام امام ) فاش نمىشد و حكومت اقدام به حبس امام موسى كاظم عليه السلام نمىكرد ، انقلابى فراگير و مجهز طرح ريزى مىگشت . پيش از اين ، در همين خصوص مدارك و شواهد تاريخى ارائه كرديم و اينك براى مزيد فايده و توضيح بيشتر ، به نقل شواهد ديگر مىپردازيم : حكومت هارون الرشيد . . اوج وحشت و ترس به خاطر اوجگيرى گرايشهاى مكتبى و افزون شدن احتمالات سقوط نظام عبّاسى هارون الرشيد دست به اقدامات وحشتناك بى نظيرى در تاريخ مبارزه و رويارويى ميان دستگاه قدرت عبّاسى و ائمه اهل بيت عليهم السلام ، زد . تقيّه ، مبارزهء مخفيانه ، در زمان امام موسى كاظم به اوج خود رسيده بود و چه بسا ملقب ساختن او به لقب « كاظم » به شيوهء حيات آن‌حضرت به صورت تقيّه و فرو خوردن خشم و غيظ در برابر دردها و فشار اشاره داشته باشد . ساير القاب آن‌حضرت نيز نمايانگر خصوصيّات دوران وى هستند . شيعيان حضرتش را با القاب « العبدالصالح » و « النفس الزكيّه » و « صابر » مىخواندند ، همچنين تنوع كنيه آن‌حضرت ، بر سرّى بودن حركت در دوران‌ايشان دلالت مىكند . شيعيان ، امام‌كاظم را با كنيه‌هاى « ابوالحسن » ، « ابو على » ، « ابوابراهيم » و بنابر قولى « ابو اسماعيل » نيز مىخواندند . امام موسى كاظم دير زمانى در زندانهاى بنى عباس به سر برد